Miłość Krzyża - jak cierpieć bez skargi i znaleźć prawdziwe pocieszenie - św. Faustyna, Dzienniczek 224 -1
Zaktualizowano: 14 minut temu
Faustyna nie zaczynała od mistycznych uniesień
Faustyna nie urodziła się mistyczką - jej droga do głębokiej relacji z Bogiem dojrzewała krok po kroku, pośród zwyczajnego życia, zmagań i ludzkiej słabości.
Pochodziła z bardzo biednej, wielodzietnej rodziny. Już jako dziecko musiała zarabiać i oddawać pieniądze rodzicom. Kiedy usłyszała w sercu wezwanie do „życia doskonalszego”, nikt w jej otoczeniu nie umiał jej pomóc tego zrozumieć.
Rodzice nie chcieli, aby wstąpiła do klasztoru, dlatego że traciła swoje zarobki, a oni nie mieli czym zapłacić za wyprawkę i posag. Zgromadzenia też odsyłały ją z kwitkiem. W tamtych czasach posag albo przynajmniej porządna wyprawka często decydowały o przyjęciu.
Kiedy w końcu otworzyły się przed nią drzwi Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, szybko się rozczarowała. Wyobrażała sobie życie zakonne jako prawie nieustanną modlitwę, a tu na "dzień dobry” dostała ciężką pracę fizyczną, surowy regulamin i atmosferę, w której niektóre metody „wychowania w pokorze” dziś wydawałyby się okrutne. Przez pierwsze tygodnie chciała odejść. Została dopiero wtedy, gdy Jezus wyraźnie jej to nakazał.
Potem przyszły kolejne krzyże: nieufność sióstr, które widziały w niej „biedaczkę bez posagu” i „dziwaczkę, której rzekomo ukazuje się Jezus”, oskarżenia o histerię, wysyłanie do psychiatry, samotność w chorobie, poczucie, że nawet te, które powinny ją wspierać, czasem jej nie rozumieją.
Faustyna nie była idealną, zawsze pogodną i zrównoważoną zakonnicą. Była wrażliwa, czasem nadwrażliwa, mocno przeżywała krzywdy i fałszywe oskarżenia. Dopiero z czasem, w miarę jak coraz głębiej jednoczyła się z Jezusem, ludzkie opinie traciły nad nią władzę. Zamiast się bronić, zaczynała się modlić za te, które ją raniły.
To właśnie w takim życiu - zwyczajnym, trudnym, naznaczonym biedą, pracą, niezrozumieniem i chorobą - Bóg powierzył jej orędzie Miłosierdzia. Nie w izolacji od rzeczywistości, ale w samym jej środku.
Dlatego kiedy mówimy o jej cierpieniu i ofierze, nie mówimy o kimś, kto unosił się ponad ziemią. Mówimy o kobiecie, która znała smak upokorzenia, samotności i fizycznego wyczerpania - i właśnie tam nauczyła się kochać Krzyż.
Św. Faustyna i miłość Krzyża
W swoim „Dzienniczku” (nr 224-1) św. Faustyna napisała proste, ale głębokie wezwanie:
„Cierpieć - nie skarżąc się, pocieszać innych, a swoje własne cierpienia topić w Najświętszym Sercu Jezusa.”
To wezwanie stało się dla mnie światłem w trudnych chwilach. Jakże często moje serce buntuje się przeciw cierpieniu! Jak często chcę uciec od bólu i narzekać!
Św. Faustyna przypomina jednak, że Miłość Krzyża nie polega na heroicznej sile, lecz na cichej miłości, która swoje rany składa w Sercu Jezusa.
Cierpienie - to, co przychodzi
Cierpienie jest doświadczeniem. Przychodzi z zewnątrz lub z wewnątrz.
Jest w dużej mierze pasywne - nie my je wybieramy, ono nas wybiera.
Może być bezowocne, jeśli zostaje zamknięte w sobie: rodzi gorycz, bunt, izolację, poczucie niesprawiedliwości.
Samo w sobie nie jest jeszcze święte i nie zbawia. Jest po prostu realnością ludzkiej kondycji - skutkiem grzechu pierworodnego, słabości świata i naszego ograniczenia.
Może nawet zamykać serce, jeśli zostaje przeżywane tylko jako ciężar, krzywda lub niesprawiedliwość. Faustyna wiedziała, że bez miłości i zjednoczenia z Jezusem ból pozostaje tylko bólem.
Cierpienie u Faustyny jest tym wszystkim, co ją spotykało: chorobą (gruźlicą), bólami fizycznymi (także niewidocznymi), upokorzeniami, niezrozumieniem, oschłością duchową, poczuciem opuszczenia, walką wewnętrzną.
To doświadczenie dane - a nie przez nią wybrane. Może być ciężkie, gwałtowne, długotrwałe. Sama pisała:
„Panie, tak wielkie i rozmaite są moje cierpienia”.
Ofiara - akt woli i miłości
Ofiara jest świadomym aktem. To decyzja: „Przyjmuję to i oddaję”.
Faustyna niejednokrotnie składała siebie w ofierze. W Wielki Czwartek 1934 r. zapisała akt, w którym dobrowolnie oddaje się za nawrócenie grzeszników, zwłaszcza tych, którzy utracili nadzieję w miłosierdzie Boże. Mówiła o sobie:
„Imię moje ma być «ofiara»”„Imię moje jest hostia - czyli ofiara, ale nie w słowie, ale w czynie - wyniszczeniu samej siebie, upodobnieniu się do Ciebie na Krzyżu”.
Ofiara u niej to nie romantyczne uniesienie, lecz konkretna postawa:
❤️całkowite poddanie się woli Bożej,
❤️łączenie własnego bólu z Męką Jezusa,
❤️intencja wynagrodzenia i ratowania dusz,
❤️milczenie i ukrycie (nie szukanie współczucia).
Jezus mówił do niej wyraźnie: jedna jest cena, za którą kupuje się dusze - cierpienie złączone z Jego cierpieniem na krzyżu.
Miłość Krzyża - punkt, w którym cierpienie staje się ofiarą
Tu leży sedno. U Faustyny miłość do Krzyża nie oznacza fascynacji bólem ani przekonania, że cierpienie samo w sobie jest czymś dobrym. Źródłem miłości Krzyża jest miłość do Jezusa Ukrzyżowanego i pragnienie, by coraz bardziej upodobnić się do Niego, także wtedy, gdy życie przynosi doświadczenia, których nie można uniknąć ani od razu zrozumieć.
Być blisko Krzyża oznacza więc nie tyle kochać cierpienie, ile kochać Jezusa także pośród cierpienia. A z tej miłości może rodzić się siła, wewnętrzna zgoda, mądrość i coraz głębsze poznanie prawdy.
Kiedy Faustyna zaczęła kochać cierpienie, ono „przestało jej być cierpieniem” w sensie ciężaru, który niszczy. Stawało się udziałem w Jego Męce i narzędziem miłosierdzia.
Jezus uczył ją, że uczucia przeciwne (opór, lęk, niechęć) nie niszczą ofiary. Przeciwnie - gdy wola pozostaje wierna mimo przeciwnych uczuć, ofiara jest jeszcze cenniejsza.
Ucząc się cierpienia z miłością
Jestem dopiero na początku tej drogi. Nie umiem jeszcze cierpieć z radością, a czasami nawet z pokorą. Ale zrozumiałam coś ważnego: bez Miłości Krzyża nie ruszę z miejsca. Ona jest jak klucz do życia w pełni.
Święta Faustyna pokazuje, że cierpienie można przyjąć z miłością i ofiarować Jezusowi. To nie jest łatwe, ale możliwe dzięki łasce Bożej.
Warto tutaj wspomnieć także o psychologii cierpienia według Carla Gustava Junga. Jung podkreślał, że cierpienie nie jest tylko czymś negatywnym, ale może być bramą do naszego najgłębszego rozwoju. Pisał, że
„cierpienie musi być w pełni przeżyte, by miało sens i prowadziło do przemiany”.
Z perspektywy biblijnej cierpienie ma także wymiar zbawczy – św. Paweł mówi (Kol 1,24):
„Teraz raduję się w cierpieniach za was i dopełniam na ciele moim braki udręk Chrystusa”
To pokazuje, że nawet nasze cierpienia, ofiarowane Jezusowi, mogą przynieść dobro nie tylko nam, ale i innym ludziom. W ten sposób cierpienie staje się narzędziem miłości i współodkupienia, a jednocześnie pomaga nam wzrastać duchowo i psychicznie.
Kiedy uczę się dziękować za cierpienie, coś we mnie pęka. Zamiast uciekać przed bólem, uczę się go przyjmować jako drogę zjednoczenia z Jezusem.
Proszę Cię, św. Faustyno, wypraszaj mi tę łaskę. Naucz mnie i te kobiety, które idą tą drogą, jak cierpieć, nie skarżąc się, i pocieszać innych swoją cichą obecnością.
Miłość Krzyża - Codzienny akt zawierzenia
„Jezu, ufam Tobie.” - te słowa powtarzam codziennie, zwłaszcza wtedy, gdy cierpienie wydaje się zbyt ciężkie. One przypominają mi, że wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia.
Kiedy Jezus przyszedł do mojej codzienności, wszystko się zmieniło.
Panie Jezu, dziękuję Ci za każdy ból i za to, że uczysz mnie zanurzać go w Twoim Sercu. W Nim cierpienie przestaje być ciężarem, a staje się drogą do prawdziwej miłości.
Św. Faustyno, prowadź mnie. „Jezu, ufam Tobie.”
Niech ta myśl św. Faustyny z Dzienniczka 224-1 będzie dla nas wszystkich zaproszeniem do przyjęcia cierpienia jako drogi miłości - miłości, która nie szuka skargi, ale ofiarowuje swoje bóle w Najświętszym Sercu Jezusa. Pamiętajmy, że nawet najmniejsze cierpienia mogą stać się źródłem łaski i pocieszenia, gdy oddamy je z ufnością.
Dodatkowe wyjaśnienie cierpienia w świetle nauczania Kościoła
Nie szukam cierpienia. Nie nazywam zła dobrem. Nie przypisuję Bogu tego, co uczynili mi ludzie. Ale jeśli cierpienie już przyszło, mogę przeżyć je z Jezusem tak, aby nie stało się ono ostatnim słowem mojego życia.
Cierpienie nie jest celem. Celem jest miłość.
Faustyna czy Ojciec Pio są wyjątkowymi świadkami życia duchowego i nie powinniśmy automatycznie kopiować ich doświadczeń cierpienia.
A jeżeli istnieje cierpienie, którego na danym etapie życia nie można usunąć, wtedy Jezus pomaga człowiekowi nie pozwolić, aby cierpienie odebrało mu miłość, prawdę i nadzieję.
Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 311:
„Bóg w żaden sposób, bezpośrednio ani pośrednio, nie jest przyczyną zła moralnego.”
Jednocześnie Bóg dopuszcza zło, szanując wolność stworzeń, i „umie wyprowadzić dobro ze zła”. Jeśli ktoś mówi: „Bóg zesłał ci chorobę, ponieważ chce cię uświęcić”
albo: „Bóg dał ci tego krzywdzącego człowieka jako twój krzyż” to jest to dużo mocniejsze twierdzenie, niż pozwala nam powiedzieć nauczanie Kościoła.
Nie możemy po prostu znać zamiaru Boga w konkretnej tragedii. Kościół mówi natomiast:
Bóg może działać w sytuacji cierpienia i może wyprowadzić z niej dobro.
Jan Paweł II naucza bardzo mocno, że człowiek może uczestniczyć w cierpieniu Chrystusa, a swoje cierpienie może przeżywać w zjednoczeniu z Jego krzyżem.
W Salvifici Doloris pisze, że Chrystus nie daje przede wszystkim abstrakcyjnego wyjaśnienia cierpienia, ale mówi człowiekowi: „Pójdź za Mną”. W zjednoczeniu z Chrystusem cierpienie może otrzymać wymiar zbawczy. Czyli: nie każde cierpienie jest przez Boga zaplanowanym „narzędziem wychowawczym”, ale każde cierpienie, które już istnieje, może zostać przez człowieka przeżyte w jedności z Chrystusem i stać się miejscem miłości, ofiary i łaski. To jest katolickie rozumienie.
Co więcej, w 2026 r. sam Watykan ponownie podkreślił, że człowiek może zjednoczyć swoje cierpienia z ofiarą Chrystusa, ale jednocześnie zaznaczył, że cierpienie Chrystusa dokonało odkupienia w sposób doskonały i człowiek niczego do tego odkupienia nie „dodaje” - uczestniczy w nim.
My English version of this post.
Święta Faustyno, naucz nas kochać Krzyż tak jak Ty - z pokorą i nadzieją.
Chcesz więcej duchowych refleksji z Dzienniczka św. Faustyny?👉 Przeczytaj również blog post pt.:
"Pokora i skromność - jak kwitnąć dla Boga jak fiołek wśród lilii - św. Faustyna, Dzienniczek 224-5"
🌸 Zachęcam Cię do pozostania z nami na dłużej i odkrywania kolejnych inspirujących myśli św. Faustyny! Ścieżkami Wiary prowadzą święte, które najpierw były zwykłymi kobietami, jak my - zwykłymi-niezwykłymi. 🫠
Komentarze