Rozdział 2 - Adwentowa droga do Domu Chleba: Marcel i Gabi budzą się w Galilei

BE
16 gru 2025
3 minut(y) czytania

Drugi rozdział „Adwenowej Drogi do Domu Chleba” rozpoczyna się tam, gdzie kończy się samo przygotowanie, a zaczyna prawdziwa droga. To moment, w którym dziecięca radość spotyka się z pierwszym wysiłkiem wędrówki, a każdy krok prowadzi coraz głębiej - nie tylko przez góry, ale także przez serce.

W tej części opowieści zwyczajne chwile nabierają znaczenia, a małe doświadczenia uczą cierpliwości, odwagi i uważności. Droga powoli odkrywa, że to, co najważniejsze, nie zawsze znajduje się na końcu podróży, lecz rodzi się po drodze - w prostych spotkaniach, cichych momentach i zaufaniu mimo zmęczenia.

To historia o dojrzewaniu do rzeczy prostych i prawdziwych. Bo czasem właśnie wtedy, gdy droga staje się trudniejsza, serce zaczyna lepiej rozumieć, czym naprawdę jest Dom Chleba.

Marcel i Gabi budzą się w Galilei - Adwentowa droga do Domu Chleba

Marcel przełknął ślinę.

– Gabi… Gabi, obudź się… – wyszeptał, potrząsając delikatnie ramieniem siostry.

Gabi westchnęła, przekręciła głowę w drugą stronę, próbując dalej spać.

Wtedy trochę już mocniej szturchnął ją piętą. Poirytowana sześciolatka otworzyła oczy. Na początku uśmiechnęła się, sądząc, że nadal jest owinięta w ciepły koc w samochodzie. Ale gdy zobaczyła dziwny widok przed wielbłądem i twarze obcych ludzi, zamarła.

– Marcel… gdzie my …? -

– Nie wiem – odpowiedział cicho. – Ale jesteśmy naprawdę daleko od domu.

Gabi ścisnęła go mocno za ramię, do oczu napłyneły jej łzy, ale nie miała odwagi głośno zapłakać. Chciała do mamy, do domu.. do łazienki!

Dwoje dzieci na wielbłądzie z pluszowym misiem, otoczone krajobrazem z miastem w tle. Ciepłe kolory, spokojna atmosfera, kilka osób z wielbłądami.

Ludzie zaczęli zsiadać ze swoich zwierząt: wielbładów, osłów, mułów. Koni nie było widać w karawanie - zbyt drogie w utrzymaniu dla przeciętnych mieszkańców i mniej praktyczne w górach. Ci, którzy maszerowali cały czas, siadali na ziemi. Ci, którzy jechali, rozciągali nogi i ręce. Każdy chciał choć chwilę odpocząć przed dalszym marszem.

Mężczyzna prowadzący wielbłąda kiwnął głową na Marcela i Gabi i wskazał ręką na ziemię.

– Chcecie zejść? – jakimś obcym językiem zapytał dzieci. Chociaż nie był pewien, czy rozumieją jego słowa, patrzył na nie przyjaźnie.

Marcel pokręcił głową. Gabi również.

- Mama powiedziała, żeby nie rozmawiać z obcymi – szepnęła przez zaciśnięte zęby.

- I nigdzie z nimi nie iść.. czy nas porwali? - zastanawiała się dalej.

- Nie pleć, Gabi! Nie! Na pewno nie! Wszystko się zaraz wyjaśni - Marcel pocieszał siostrę.

Dzieci, zajadając placki jęczmienne, które dostały od opiekuna, z grzbietu wielbłąda obserwowały otoczenie. Kobiety rozpakowywały zawiniątka z plackami, wyjmowały małe skórzane bukłaki z wodą i worki z owocami. Mężczyźni sprawdzali pasy, poprawiali ładunki na grzbietach zwierząt. Wielbłądy sapały spokojnie, żując suche źdźbła.

Mężczyzna, opiekun ich wielbłąda, jeszcze raz, trochę łagodniej, zwrócił się do dzieci.

- To ostatnia szansa zanim ruszymy i wskazał na pobliskie gęste krzewy laurowca, z których co chwilę ktoś wychodził.

Tym razem Gabi i Marcel pokiwali głowami, że tak, że chcą zejść z wielbłąda.

– Okej… tylko szybko – mruknął, uśmiechając się trochę pod wąsem. Pomógł dzieciom wyjść z kosza.

Dwoje dzieci na pustyni, chłopiec leży w piasku, dziewczynka stoi z maskotką obok wielbłąda. Słoneczny dzień, góry w tle.

Dzieci zeszły na ziemię. Trochę oszołomione, rozglądając się dookoła i oceniając teren, zerknęły na siebie niepewnie. Gabi wyciągnęła rękę do przodu, wskazując na kępkę pokrytą gęsto listkami. - Ja pierwsza, ty za mną, okej?

Marcel, próbując wyglądać odważnie, chciał ją wyprzedzić i potknął się o własny but, nie zdążył w samochodzie zawiązać sznurówek i tak zostało. Przewrócił się i padł jak długi, lądując głową w miękkim piasku. Gabi wybuchnęła śmiechem, a Marcel, czerwony ze wstydu, próbował udawać, że to część jego „wielbłądowej akrobatyki”. Wielbłąd, jakby na złość, prychnął cicho, a dzieci zgodnie stwierdziły, że zwierzę chyba też się śmieje.

Pora wracać do swojego wielbłąda i opiekuna. Rodzice nie schowali się ani w krzakach, ani nie było ich wśród innych grupek podróżnych. Opiekun już machał ręką na dzieci i pomógł im wskoczyć do koszyka. Ledwo usadowiły się wygodnie...