Cisza grobu i śmierć ego w spotkaniu duszy z Bogiem
Zaktualizowano: 29 wrz
Czym są cisza grobu i śmierć ego?
W chrześcijaństwie grób Jezusa nie jest tylko symbolem końca. Jest również miejscem tajemnicy, w którym Bóg pozornie milczy, czasem (kairos) - kiedy stare sposoby życia, myślenia lub kochania odchodzą, a nowe jeszcze się nie narodziły. Bo nie wszystko, co milczy, jest martwe. Nie każda pustka oznacza opuszczenie.
„Cisza grobu” jako metafora to głęboka, przejmująca cisza, w której coś się skończyło, umilkło lub zostało utracone. To cisza, w której nie ma już odpowiedzi, ruchu ani widocznej nadziei. Jezus umarł w ciele, aby człowiek mógł się w duszy spotkać z Bogiem. Aby to nastąpiło, musi w nim również umrzeć ego - własne ja, egoizm, upór, racje, nieposłuszeństwo Woli Bożej… "śmierć ciała daje pełnię życia duszy… Umartwiać się to czynić martwym swój egoizm."
Z pozoru idealny poranek, a jednak...
Tegoroczne czerwcowe dni w Kanadzie są przepiękne. Pogoda wymarzona, cisza, słońce, natura - doskonałe warunki na modlitwę i odpoczynek. Ale dziś... coś zgrzytnęło.
Dzisiaj, mimo tych wymarzonych okoliczności, od rana atakowały mnie różne nieprzyjemne myśli - jak goście, którzy wchodzą bez pukania. Zniechęcenie, frustracja, irytacja totalnie bez powodu i jakiejkolwiek logiki. Nie wstałam lewą nogą i noc miałam wystarczająco długą, więc skąd w moim sercu taki niepokój?
Zaparzyłam kawę i usiadłam na tarasie. ☕Pozwoliłam, by słońce rozgrzało trochę moje serce. Otworzyłam Słowo. Może znajdę odpowiedź i się uspokoję - pomyślałam. Ale... nie. Kiedy otworzyłam czytania na dziś, Słowa Pisma poruszyły mnie bardziej zaczepnie niż uspokajająco - taki negatywny impuls zaskoczenia - prosto w serce. (Mt. 5,38-42)
„Miłość niech będzie bez obłudy.”
A czy w ogóle miłość może być obłudna - czy to jest wtedy miłość?
„Odstąp i płaszcz…”
Oddać płaszcz, jeśli ktoś go potrzebuje? No dobrze - mogę.
„Idź dwa tysiące kroków…”
Dwa tysiące kroków - okej. Nawet chętnie. To znowu nie tak dużo.
„Nadstaw drugi policzek…”
Jak to? Nie stawiać oporu złemu!
Dać się skopać, choć emocjonalnie? Bezbronnie przyjmować ciosy?
Coś we mnie zaprotestowało. Nie poczułam pokoju.... Wyciszenie przy Słowie nie przyszło, wręcz przeciwnie. Poczułam bunt jak mała dziewczynka.
Zapytałam, Panie, o co w tych Słowach tak naprawdę chodzi? Co chcesz mi dzisiaj powiedzieć?
Po jakimś czasie sięgnęłam po "Słowo pouczenia" Alicji Lenczewskiej. Zaczęłam czytać od strony 162 i kilka zdań od razu rozproszyło mój zamglony złością umysł.
Cisza grobu według Alicji Lenczewskiej i Gabora Maté
I… znowu Bóg mówił prosto i troskliwie.
„Cierpienie, które może zbawić, jest łaską i trzeba się nim radować.”
Jaka głębia! Cierpienie, które zbawia... Więc jest też cierpienie, które nie zbawia, czyli ... bezsensowne? I dalej Pan Jezus mówi do Alicji:
"Jeśli cierpisz, oddaj Mi swoje cierpienie, abym mógł uczynić rzeczy święte w duszach tych, którzy są powodem twojego bólu. Świadomość tego niech da radość i pokój twemu sercu."
Kiedy poddałam się biegowi tej myśli, przypomniałam sobie słowa Gabora Maté:
„Cierpienie nie pochodzi z bólu, którego doświadczamy, lecz z naszej odmowy, by ten ból zaakceptować.”
I dalej: trauma to nie epizody, które nam się przydarzyły. Trauma to rana, którą w sobie niesiemy. Walka z tą raną, odrzucanie jej, udawanie, że jej nie ma, albo próba „pozbycia się” jej tylko pogłębia cierpienie.
Zamiast tego Maté proponuje przyjęcie tego, co jest (acceptance) - bycie z bólem, ze wstydem, ze złością, z lękiem, bez oceniania i bez walki. Dopiero wtedy możliwa jest prawdziwa integracja i powrót do autentycznego siebie.
Ta łaska cierpienia, czyli okoliczności zewnętrzne, jest jak ziarno, które może przynieść plon, jeśli jest przyjęte z akceptacją i bez narzekania - świadomie. Wtedy rodzą się pokój i radość. Cierpienie przyjęte w taki sposób pozwala duszy być zbawioną. Skoro tak, to wtedy ego musi umrzeć, trzeba je ukrzyżować, zamiast wchodzić w spiralę odwetu i nie szukać fałszywej sprawiedliwości. Po prostu… zacząć nową rundę z Bogiem jako graczem głównym - jak Anna, mama Samuela lub Hiob. Hiob rozumiał to doskonale, bo trwał w relacji z Bogiem i tam spotkał się z Nim w bólu.
A ja? No cóż... Raz wygram, raz przegram. Ale zaczynam od nowa, akceptując to, co jest w danym momencie, a to przyniesie radość. I czytam dalej... na str. 163 Słowa pouczenia:
„Cisza grobu jest pozorna - śmierć ciała daje pełnię życia duszy... Usuwanie cierpienia bez prowadzenia do Boga jest bezsensem, bo cierpienie jest łaską daną dla nawrócenia.”
Skoro Pan Jezus powiedział to do Alicji Lenczewskiej, to znaczy, że odnosiło się to do życia na ziemi, a nie po śmierci. Dusza może być uwolniona tylko wtedy, gdy ego się utemperuje. A to boli. Tu trzeba odwagi, by przyjąć światło o sobie.
Ten pierwszy policzek jest jak stanie przed Prawdą, a ten drugi - to przyjęcie Prawdy i metanoia, nawrócenie, zmiana myślenia.
„Otwierasz swój umysł na myśli, które cię niszczą, zamiast słuchać Mnie.”
Czytam dalej w Słowie pouczenia. Po dłuższej chwili zastanawiania się nad sobą, nad tymi sytuacjami, kiedy ja sama otwieram umysł na niszczące myśli, stanęła mi przed oczami Anna - matka Samuela - i to, jak ona zareagowała na ból, którego nie mogła już wytrzymać.
Obrazy same zaczęły się układać w mojej głowie - myśli biegły szybko - jakbym skanowała 2000 puzzli, ale odpowiedzi wybierałam powoli i uważnie. Słowa Ewangelii mają wiele warstw. Najpierw brzmią konkretnie i dosłownie. Ale niosą też sens duchowy, który można zrozumieć dopiero wtedy, gdy serce jest gotowe. Dlatego te same słowa dziś mogą uderzyć w jedno miejsce, a za tydzień lub za rok w zupełnie inne. Nie dlatego, że ich znaczenie się zmienia. To my się zmieniamy - jak owoce, które dojrzewają, czy kwiaty, które rozkwitają.
Biblia niesie nam Słowo na każdy dzień.
Zrozumiałam, że nie chodziło Panu Jezusowi o uległość wobec zła, ale o nieodpowiadanie z tego samego poziomu, z którego ktoś mnie zranił.
Nie chodziło Mu o bierność, tylko o wolność od zemsty. Wtedy cierpienie może zbawić i dać radość.
Jezus nie udowadniał nikomu Swoich racji.
Nie bronił się, nie tłumaczył, nie wchodził w spór o to, kto ma rację. Nawet gdy jest spoliczkowany przed Annaszem (J 18,22-23), nie nadstawiał milcząco drugiego policzka w geście bierności, ale też nie odpłacał. Pytał tylko:
„Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A jeżeli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz?”
i zamilkł. Nie walczył o Swoje. Oddał wszystko, łącznie z prawem do bycia zrozumianym.
Ewangelia wskazuje na drogę przemiany. Uczy, aby nie stawiać oporu złu, które nas dotyka, bo opór zatwardza serce. A serce z kamienia nie może usłyszeć Boga. (Mt. 5, 38-39)
A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu.
Ego zawsze chce mieć rację. Chce się bronić, tłumaczyć, zwyciężać w sporze, pokazać, że zostało skrzywdzone. Zamiast wchodzić w wojnę z własnym ego, raną czy złością, lepiej pozwolić im „umrzeć” poprzez przyjęcie. Walka z bólem tylko go wzmacnia. Prawdziwa wolność zaczyna się wtedy, gdy przestaję się bronić i pozwalam mu być.
Zewnętrzne zło ma prawo mnie zranić. Ale nie ma prawa stać się moim wewnętrznym panem. Nie chodzi o to, abym była bierna wobec zła na świecie, lecz o to, by zło nie wygrało we mnie - poprzez odwet, gorycz, potrzebę „sprawiedliwości” ego czy walkę z własnym bólem.
Przypomniał mi się znowu Jung i jego obraz duszy, która musi stoczyć walkę z ego, żeby narodzić się naprawdę, aby zacząć żyć.
Walka duszy z ego
Dzisiaj cisza nie była dla mnie ukojeniem, bo Słowo uderzyło w bolesne miejsca.
Ale właśnie w takim trudnym spotkaniu i ja, i ty mamy okazję zbliżyć się do siebie - samej, do drugiego człowieka, czy do Boga, bo w końcu przestajemy udawać.
I pozwalamy, żeby On mówił. Nawet jeśli boli.
I choć cisza grobu… brzmi jak koniec, to Jezus mówi inaczej: grób to miejsce narodzin życia. Lenczewska dodaje: „śmierć ciała daje pełnię życia duszy”, a Jung: „dusza rodzi się tam, gdzie ego umiera”.
Trzy języki - ten sam sens:
Kiedy przestajemy walczyć o swoje – zaczynamy żyć po Bożemu. W Ewangelii nie chodzi o to, by dać się upokarzać. Ona uczy, jak przenieść pole walki z zewnątrz do wnętrza.
Nie chodzi o rezygnację z siebie, ale o odkrycie, kim naprawdę jestem, gdy nie muszę już niczego udowadniać, tłumaczyć się, udawać.
Ego krzyczy: "Muszę się bronić!"
Dusza szepcze: "Jestem bezpieczna, bo jestem w Bogu."
Duchowa śmierć jako droga do świętości
Świętość to nie perfekcja, ale coraz większa obecność Boga we mnie i coraz mniejsza potrzeba kontroli. To gotowość, by oddać płaszcz, bo wiem, że On mnie okryje.
To decyzja, by nie odpowiadać ogniem na ogień gniewu, bo ogień Ducha Świętego już we mnie płonie.
Świętość to dusza, która nie boi się umrzeć dla świata, bo już zakorzeniła się w wieczności.
Anna, matka Samuela - droga duszy do prawdziwej wolności
Wróćmy do Anny, matki Samuela.
Była upokarzana przez drugą żonę swojego męża, Peninnę, która miała dzieci, podczas gdy jej własne ramiona pozostawały puste. Peninna dotykała najboleśniejszego miejsca w sercu Anny, przypominając jej o tym, czego tak bardzo pragnęła, a czego nie mogła otrzymać.
Była niedoceniana, zraniona, pełna żalu i pytań, na które nie znajdowała odpowiedzi. A przecież miała męża, który ją kochał, choć nawet jego miłość nie potrafiła ukoić bólu, który nosiła w sobie.
Jej ego mogło walczyć, buntować się, domagać się sprawiedliwości. Mogła zamknąć serce, obrazić się na Boga, na Peninnę, na męża, który nie potrafił jej obronić przed upokorzeniem. Mogła pozwolić, by gorycz zatruła wszystko, co jeszcze w jej życiu było dobre.
Jej rywalka przymnażała jej smutku, aby ją rozjątrzyć z tego powodu, że Pan zamknął jej łono. I tak się działo przez wiele lat. Ile razy szła do świątyni Pana, [tamta - Peninnie] dokuczała jej w ten sposób. [Anna] więc płakała i nie jadła.
W sercu Anny umierały iluzje. Marzenia o natychmiastowej odpowiedzi, o uznaniu przez ludzi, akceptacji jej sytuacji, o kontroli nad życiem.
Każde rozczarowanie, każda łza, każdy rok milczenia Boga były jak cios w to, co jeszcze w niej próbowało walczyć po ludzku.
"Nie, panie mój. Jestem nieszczęśliwą kobietą, a nie upiłam się winem ani sycerą. Wylałam duszę moją przed Panem. Nie uważaj swej służebnicy za córkę Beliala, gdyż z nadmiaru zmartwienia i boleści duszy mówiłam cały czas".
Ale w tym wewnętrznym umieraniu - rodziło się coś znacznie większego.
Rodziła się dusza, która już nie potrzebowała dowodów. Dusza, która znała Boga naprawdę - nie przez spełnione życzenia, ale przez obecność, która nie opuszcza.
I wtedy, kiedy wszystko w niej zamilkło - w tej ciszy duchowego grobu - Bóg przemówił. Nie przez burzę czy znak z nieba. Ale przez kapłana Helego, niedoskonałe narzędzie.
"Heli odpowiedział: «Idź w pokoju, a Bóg Izraela niech spełni prośbę, jaką do Niego zaniosłaś".
Anna poczęła Samuela - proroka, który stał się kluczem do nowej historii Izraela. Ale to nie cud fizycznego poczęcia był początkiem przemiany. Początkiem była śmierć tego, co cielesne w niej - i narodziny wiary, która już nie krzyczała, ale ufała.
To w tej walce ciszy i łez, Anna spotkała Boga twarzą w twarz.
Nie symbolicznie, nie pośrednio - ale prawdziwie, w duchu i prawdzie. Jej modlitwa była tak głęboka, że Heli uznał ją za pijaną, bo była poza światem. W miejscu, gdzie dusza styka się z Bogiem bez słów.
Anna stała się metaforą relacji z Bogiem, która nie opiera się na tym, co otrzymujemy, ale na tym, Kim On jest. Relacji, która nie potrzebuje cudów, by wierzyć, bo już doświadczyła Tego, który cudami nie musi się objawiać.
Gdyby Anna próbowała walczyć po swojemu, szukać sprawiedliwości, domagać się uznania, udowodnić swoją wartość, przegrałaby wewnętrznie. Jej ból przemieniłby się w zgorzknienie.
Ale ponieważ pozwoliła umrzeć temu, co bolało i krzyczało, ponieważ oddała Bogu nie tylko swoją prośbę, ale i własne „dlaczego”, jej serce stało się świętym miejscem, drogą dla Bożego działania, narzędziem nowego początku.
Wskazówki na dziś:
✨ Zamiast pytać: czy mam rację, zapytaj: czy to zbliża mnie do Boga?
✨ Zamiast odruchowej obrony - pobądź z pytaniem: co we mnie zostało dotknięte?
✨Zamiast walczyć z myślami - rozpoznaj, które z nich są tylko echem zranionego ego.
Cisza grobu nie oznacza, że nic się nie dzieje. To moment, w którym dusza odzyskuje tlen, który odbierały jej własne reakcje ego.
🕊️ Może to, co dziś boli cię najbardziej, nie jest twoją słabością, ale miejscem, w którym Bóg właśnie chce narodzić w tobie świętość?
Może zatrzymaj się dziś w modlitwie tak, jak Anna, by pozwolić Mu się dotknąć. Oddaj Mu nie tylko swoją prośbę, ale także swój lęk, zmęczenie i milczenie, te miejsca, które dotykają cisza grobu i umiera ego. To właśnie tam, gdzie kończy się kontrola, zaczyna się prawdziwa relacja. 🙏 💛
📖 Sięgnij po 1 Księgę Samuela, rozdział 1, i pozwól, by Słowo cię przemieniło.
🔥 Imię Anna pochodzi z języka hebrajskiego - חַנָּה (Channah) i oznacza:
„łaska”, „pełna łaski”, „Bóg okazał łaskę” lub „umiłowana przez Boga”.
Kobieta o imieniu Anna często bywa kojarzona z:
🩷 wewnętrzną siłą
🩷 cichością serca,
🩷 modlitwą, głęboką duchowością,
🩷 łaską Boga działającą w życiu mimo trudów
🕊️ ☕ Modlitwa poranka:
Abba, dziękuję Ci za kawę, ciszę, a zwłaszcza za moje pogubione myśli.
Naucz mnie rozpoznawać głos Duszy, a nie Ega.💛
Naucz mnie przegrywać w oczach świata, by wygrać Twoje spojrzenie.💛
Niech moja miłość nie wypływa z lęku, ale z relacji. Niech będzie Twoja.💛
Amen.
☕ Więcej moich przemyśleń porannych znajdziesz tutaj:
Człowiek, nawet ten z ADHD, przestaje być pochłonięty biegiem myśli, a zaczyna doświadczać obecności Boga w sposób realny i głęboki.
Przeczytaj sobie powoli Ewangelię św. Jana 4. Powoli... i zamiast Samarytanki postaw siebie ... i wsłuchaj się w Słowa nieznajomego Mężczyzny ( a może dobrze ci znanego), Słowa, które niosą uzdrowienie.
Nasze życie, nasze decyzje, nasze wybory - to jest nasze świadectwo. Jako chrześcijanki, nasze życie ma odzwierciedlać tę niesamowitą zmianę, jaką dokonuje w nas Bóg.
A jak wolisz czytać po angielsku, to ten wpis jest również w części DAILY GRACE.
Komentarze